Lief dagboek,

van Jotie’s oom Rik ‘t Hooft kreeg ik een bidprentje of Doodsprentje,
zoals zij dat in het Vlaams zeggen. Ik herdenk hem op mijn manier.

Ik ben gisteren de hele dag nog onder de indruk geweest van het gebeuren en heb dit nooit eerder meegemaakt na een optreden dat ik emotioneel, genoot van een dag en terugdacht. Normaal ben ik leeg. Peter van der Wal vertelde mij dat hij optreden een eenzaamheid vond en dat had ik ook altijd,
maar die dag in Oudenaarde heeft mij geraakt, zoals Jotie mij kon raken.

Ik kon vandaag niet weg uit mijn huis, besloot om een weeskind speelgoed te geven, waarvan zijn moeder overleed aan de drugs, wilde ook bij de schoonheid zijn, dichtbij, maar kon het even niet, alles moest zo zijn deze dag, donker als de nacht, en mooi zijn. Ik zag een zwerver zijn snor bijknippen in een etalageruit, twee konijnen spelen, prachtig, en zag ze huppelen, waarop de ene wel een halve meter vrolijk omhoog sprong. Dit moet haast wel lente zijn. Machtig mooi. Kismet.

Jotie zal deze sprongen nooit meer meemaken, Jotie zal niet meer liefhebben
of schrijven, zoals hij kon, maar Jotie was een steen in het water, waardoor vele
kringen groter werden in dat water en wij golven ontvingen van iets wat dertig jaar
geleden in zijn gotisch romantische hoofd ontstond en dat was magisch. Poëzie!
Jotie zou vandaag 54 zijn geworden, maar zou hij dan ook die prachtige, mooie
treurige prins zijn geweest die hij nu zijt. Die mooie Jotie. Ik herdenk je, jongen!

En lief dagboek, misschien stom, maar soms hoop ik dat mijn prinses meeleest.